Mid-Century Modern: waarom deze stoelen steeds meer waard worden en hoe je begint met verzamelen
Mid-Century Modern is het deel van tweedehands design dat het meest consistent in waarde stijgt, en dat baart sommige kopers zorgen. Ik wil het mysterie voor je wegnemen, delen wat de prijzen opdrijft en je wijzen op de stukken die op Whoppah nog steeds echt waar voor je geld zijn.
Toen we in 2019 met Whoppah begonnen, was onze eerste hypothese dat een kwart van de Nederlandse huishoudens een mid-century designstuk had dat de moeite waard was om te verkopen, maar daar geen goede plek voor had. Zes jaar en zo'n 250.000 verkochte items later bleek die hypothese aan de voorzichtige kant. Mid-century is nog steeds elke maand de grootste categorie op het platform.
Wat we nu eigenlijk bedoelen met Mid-Century Modern
Als je ooit door ons aanbod hebt gescrold en je afvroeg of 'Mid-Century Modern' een echte stijl is of marketingtaal, dan snap ik dat. Het label wordt te pas en te onpas gebruikt. Dus laat ik het eerst even kaderen.
Mid-Century Modern, zoals de term inmiddels wordt gebruikt, omvat meubels en verlichting die grofweg tussen 1945 en 1970 zijn gemaakt. De stukken delen een aantal kenmerken: taps toelopende poten, organische rondingen, eerlijke materialen en een obsessie met massaproductie die, verrassend genoeg, serieuze kwaliteit opleverde. De Amerikanen hadden hun eigen stroming (Eames, Saarinen en Bertoia bij Knoll en Herman Miller), de Denen een andere (Wegner, Jacobsen, Juhl, Mogensen), en de Italianen hadden tegelijkertijd een derde stroming (Gio Ponti, Joe Colombo, Vico Magistretti).
Het helpt ook om te weten wat het niet is. Mid-Century Modern is niet 'alles van notenhout uit de jaren 60'. Veel van de beste stukken zijn van beuken, eiken of teak, en een groot deel van de interessante items zijn ongesigneerde, regionale producties uit kleine werkplaatsen in Denemarken of Italië. De interieurbladen zijn vrijgevig geweest met het label, dus het loont om goed te lezen. Dat is precies de kennis die ik hier met je wil delen.
Waarom de prijzen blijven stijgen
Deze vraag krijg ik vaak, meestal op een licht bezorgde toon ('ben ik te laat?'). Eerlijk gezegd, nee, dat ben je niet, en ik zal je uitleggen waarom de trend is zoals hij is.
Er zijn een paar krachten die tegelijkertijd in dezelfde richting duwen. Ten eerste zijn de meeste ontwerpers die ik net noemde overleden, en de fabrieken die de originele stukken maakten (Cassina, Knoll, Vitra, Carl Hansen, enzovoort) hebben ze opnieuw uitgebracht voor drie tot vijf keer de prijs van een exemplaar uit de jaren 60 op Whoppah. Die heruitgaveprijs werkt als een anker. Het trekt de tweedehandswaarde van originele producties stilletjes met zich mee omhoog.
Ten tweede is het aanbod eindig. Wegner overleed in 2007. Eames in 1978. Elk jaar belanden er weer een paar originele Wegner Wishbones bij het grofvuil omdat iemand niet herkende wat hij of zij in huis had. De overgebleven populatie krimpt. Schaarste doet wat schaarste doet.
Ten derde zijn de mensen die opgroeiden met Instagram vol van deze ontwerpen nu op een leeftijd (en met een inkomen) waarop ze die daadwerkelijk kunnen kopen. De 35- tot 50-jarigen die in 2017 voor het eerst een Pierre Paulin-stoel op een Pinterest-bord bewaarden, zijn degenen die vandaag op Whoppah bieden. Niets hiervan is plotseling, en niets hiervan zal snel omkeren.
Welke stukken het meest waardevast zijn
De twee dingen die het belangrijkst zijn, zijn herkomst en originaliteit. Laat me je in de praktijk laten zien wat dat betekent.
Een Hans Wegner CH24 Wishbone in originele Carl Hansen-productie uit de jaren 60, met een origineel frame en een eenmaal opnieuw beklede zitting van papercord, bevindt zich vandaag op Whoppah in de prijsklasse van €600 tot €1.200. Hetzelfde model in de huidige productie van Carl Hansen kost nieuw ongeveer €930. De tweedehands premie voor een 60 jaar oud origineel is dus vrijwel nul. De nieuwprijs fungeert als bodem, en een geliefd vintage exemplaar is echt de slimmere koop. Ik wil dat je daar vertrouwen in hebt, want de rekensom klopt.
Een Eames Lounge Chair en Ottoman in palissander uit de jaren 60, met de originele schaal en een of twee keer vervangen leer, wordt op Whoppah verkocht voor tussen de €3.000 en €6.000. Een nieuw exemplaar van Vitra met het standaardfineer kost €8.500. Ook hier is de tweedehands optie structureel goedkoper voor een object dat, naar elke redelijke maatstaf, interessanter is.
De categorie die niet goed zijn waarde behoudt, is wat ik 'MCM-stijl' noem: stukken die in de jaren 2000 zijn ontworpen om er mid-century uit te zien. Ze schrijven af zoals normale nieuwe meubels. Op foto's zijn ze makkelijk te verwarren met het echte werk, dus het loont om vragen te stellen.
Waar begin je met verzamelen?
Als dit je eerste stuk is, zou ik je aanraden om één beslissing te nemen voordat je iets anders doet: kies één ontwerper en leef een jaar met een van zijn of haar stukken voordat je een tweede toevoegt. Er is geen haast. Wegner is de veiligste instap. Hij ontwierp zo'n 500 stoelen en bijna allemaal zijn ze ingetogen, duurzaam perfect. Zodra je een Wegner aan de andere kant van de kamer kunt herkennen aan alleen al de houtverbindingen, ben je gekalibreerd voor de rest van de mid-century stijl.
De stukken die op Whoppah consistent in de prijsklasse van €300 tot €800 vallen en die ik je zou aanraden:
- Hans Wegner CH36 eetkamerstoel, die vaak in paren wordt aangeboden en waarmee je in een jaar tijd een set van vier kunt samenstellen als ze online komen
- Børge Mogensen J39, de Shaker-stoel gezien door het Deense modernisme, en opmerkelijk veel waar voor je geld
- Verner Panton S Chair in moderne Vitra-productie, tweedehands nog steeds goedkoper dan nieuw
- Arne Vodder dressoirs, ondergewaardeerd omdat de naam minder bekend is dan Wegner
Wat het echt betekent in 2026
De investeringskant is reëel, maar het zou niet de reden moeten zijn waarom je koopt. De reden om te kopen is dat deze stukken vijftig jaar lang comfortabel in een kamer staan en er nooit gedateerd uitzien. Ik heb zelf een Wegner GE 290 uit 1958 in mijn woonkamer staan, en er zijn al drie banken omheen gekomen en gegaan. De stoel blijft gewoon de stoel.
Als je een marktgerichte strategie wilt, is het simpel: sla een zoekopdracht op Whoppah op voor het model of de ontwerper waar je verliefd op bent geworden, laat de meldingen het werk doen en reageer snel als er iets goeds wordt aangeboden. En ga niet afdingen als de vraagprijs de originaliteit en staat al weerspiegelt. De verkoper weet wat hij heeft, en proberen 15% van een redelijk geprijsd stuk af te halen, leidt er vaak toe dat je het item aan een ander verliest.
Ik heb het hier graag mis. Als je ons een bericht stuurt en vraagt 'is dit een eerlijke prijs voor dit stuk', zal ons curatieteam je eerlijk antwoord geven. Dat is een deel van waar we voor zijn.
